แรงบันดาลใจ...

วันก่อนนั่งคิดอะไรเพลินๆ เรื่อยเปื่อย ก็นึกไปถึงเมื่อก่อนตอนม.ต้น.. เออเนาะ เวลาแค่สามปีเนี่ย แต่เราก็ทำอะไรไปมากเหมือนกัน

เมื่อครั้งที่จบม.หนึ่ง ปีนั้น ห้อง 1/4 มิสมาวิทย์ ไชยกุล ครูประจำชั้น.. ตอนนั้นเราเป็นหัวหน้า.. จบปี มิสเค้าก็ให้ทั้งห้องเขียนอะไรที่อยากบอกส่งไป เสร็จแล้ว มิสเค้าก็เขียนกระดาษมาให้ใบนึง ให้เราไว้เป็นที่ระลึกเตือนใจ เป็นความรู้สึกดีๆ ให้กัน มีข้อความดีๆ มากมายที่ได้เก็บไว้.. แต่มีอันนึง ที่เตะตามากที่สุด

"อย่ารอให้แรง... บันดาลใจ


แต่จงให้ใจ... บันดาลแรง"

อ่านแล้วมันก็จริงนะ... ถ้าเรามัวแต่รอแรงบันดาลใจ แล้วเมื่อไหร่จะมีงานออกมา

แต่ถ้าให้ใจของเรา ไปบันดาลแรง ให้แรงมาบันดาลใจอีกที ก็จะสามารถทำงานต่างๆ ได้..

(เริ่มงงๆ ใจไปบันดาลแรง ให้แรงมาบันดาลใจ เออ.. ดีแฮะ)

นั่นแหละครับ.. ก็นึกออกเฉยๆ.. มันรู้สึกดีกับวลีนี้ เลยเอามาทิ้งไว้แถวนี้..