"ค่าของคน"

"ค่าของคน" ของคนแต่ละคน ก็จะมีนิยามต่างกันไป และก็ไม่ตายตัว ต่างกาละเทศะ นิยามของแต่ละคนก็จะเปลี่ยนไปอีก..

แต่แล้ววันหนึ่ง ก็ได้รับรู้ว่า "ค่าของคน" มีสูตรตายตัวอยู่ ใช้ได้ตลอด ไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อไหร่ สถานการณ์ใดๆ ก็ตาม

"
ค่าของคน
อยู่ที่คนของใคร
"

ไปจิ๊กมาจาก มิสลัดดา ตามไท ครูสอนเคมี อยู่ๆ ทำไมมิสถึงได้พูดเรื่องของ "ค่าของคน" ก็ไม่รู้ ในห้องเรียนนี่แหละ เมื่อกันยายนที่ผ่านมา แต่มันก็ทำให้เราได้รู้ถึงคำว่า "ค่าของคน" จริงๆ ว่ามันอยู่ที่ "คนของใคร"

มันนานแล้วล่ะ เพิ่งนึกได้ เลยเอามาแหมะไว้

แรงบันดาลใจ...

วันก่อนนั่งคิดอะไรเพลินๆ เรื่อยเปื่อย ก็นึกไปถึงเมื่อก่อนตอนม.ต้น.. เออเนาะ เวลาแค่สามปีเนี่ย แต่เราก็ทำอะไรไปมากเหมือนกัน

เมื่อครั้งที่จบม.หนึ่ง ปีนั้น ห้อง 1/4 มิสมาวิทย์ ไชยกุล ครูประจำชั้น.. ตอนนั้นเราเป็นหัวหน้า.. จบปี มิสเค้าก็ให้ทั้งห้องเขียนอะไรที่อยากบอกส่งไป เสร็จแล้ว มิสเค้าก็เขียนกระดาษมาให้ใบนึง ให้เราไว้เป็นที่ระลึกเตือนใจ เป็นความรู้สึกดีๆ ให้กัน มีข้อความดีๆ มากมายที่ได้เก็บไว้.. แต่มีอันนึง ที่เตะตามากที่สุด

"อย่ารอให้แรง... บันดาลใจ


แต่จงให้ใจ... บันดาลแรง"

อ่านแล้วมันก็จริงนะ... ถ้าเรามัวแต่รอแรงบันดาลใจ แล้วเมื่อไหร่จะมีงานออกมา

แต่ถ้าให้ใจของเรา ไปบันดาลแรง ให้แรงมาบันดาลใจอีกที ก็จะสามารถทำงานต่างๆ ได้..

(เริ่มงงๆ ใจไปบันดาลแรง ให้แรงมาบันดาลใจ เออ.. ดีแฮะ)

นั่นแหละครับ.. ก็นึกออกเฉยๆ.. มันรู้สึกดีกับวลีนี้ เลยเอามาทิ้งไว้แถวนี้..

เรื่องง่ายๆ ใกล้ตัวที่น่าขบคิด..

มนุษย์เรา มักจะคิดอะไรต่อมิอะไรได้เสมอก็แน่ล่ะ ก็มีสมองไว้คิดนี่นา แต่ละคนก็คิดอะไรต่างกันไปอีกไหนจะมีทั้งคิดดี คิดชั่ว คิดผิด คิดถูก มากมาย

แต่สิ่งที่น่าคิดที่สุด

ก็คือคิดว่าทำไมอะไรอะไรมันถึงได้เป็นอย่างนี้?

มันใช่อย่างที่มันควรจะเป็นแล้วเหรอ?

นั่นล่ะ ก็เกิดปริศนาขึ้นอีกมากมาย.. บางคนก็เอามาขบคิดเป็น

"ปริศนาธรรม"

ก็ลองดูอย่างเช่น.. ว่าทำไมถึงมีสองหู มีปากเดียว คือพูดให้น้อย ฟังให้มาก.. อันนี้มันก็ง่ายๆ..

พอดีวันนี้คิดได้

ทำไมธรรมชาติถึงให้คนเราสายตายาวเมื่อเราแก่ตัวลง???

นั่นหมายถึงว่า เมื่อเราอายุมากขึ้น เราก็มีครอบครัวต้องดูแล มีคนอื่นที่ต้องเป็นห่วงเป็นใยมากขึ้นนั่นเอง ให้เรามองให้กว้าง ดูแลให้ทั่วถึงไงล่ะ

เอ๊ะ แล้วทำไมคนที่ชอบเล่นเกมส์ หรืออ่านหนังสือเนี่ย ทำไมต้องสายสาสั้นด้วยล่ะ

ก็เพราะว่าธรรมชาติเตือนว่าถ้าหากเรายังคงจะมัวแต่เพ่งกับอะไรอย่างใดอย่างหนึ่ง เราก็จะไม่ได้สนใจกับสิ่งอื่นที่เกิดขึ้น จะมองอะไรๆ ก็แคบลง ถึงต้องไปตัดแว่น จะได้มองอะไรๆ ได้กว้างขวางเหมือนเดิม...