tag:blogger.com,1999:blog-277686392011-04-22T10:30:51.780+07:00ก็แค่บันทึก อะไรๆ ที่นึกออก<br> เรื่อยเปื่อย แต่ก็มีสาระบ้าง (ถ้าเราพอจะมีนะ)<br><br> แล้วก็ไม่ได้หวังว่าจะมีใครมาแวะเข้ามา แต่หวังว่าจะมีคอมเม้นท์กันบ้างPuNgPhUnGhttp://www.blogger.com/profile/05583086191062027639noreply@blogger.comBlogger31100tag:blogger.com,1999:blog-27768639.post-1160418698557994722006-10-10T01:27:00.000+07:002006-10-12T22:58:10.446+07:00<div align="justify"><span style="font-family:Arial;color:#666666;">"ค่าของคน" ของคนแต่ละคน ก็จะมีนิยามต่างกันไป และก็ไม่ตายตัว ต่างกาละเทศะ นิยามของแต่ละคนก็จะเปลี่ยนไปอีก..<br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;color:#666666;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;color:#666666;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;color:#666666;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;color:#666666;">แต่แล้ววันหนึ่ง ก็ได้รับรู้ว่า "ค่าของคน" มีสูตรตายตัวอยู่ ใช้ได้ตลอด ไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อไหร่ สถานการณ์ใดๆ ก็ตาม<br /></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;color:#666666;"></span></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><span style="font-family:Arial;color:#990000;"><div align="justify"><span style="font-size:180%;"></span></div><div align="justify"><span style="font-size:180%;"></span></div><div align="justify"><span style="font-size:180%;"></span></div><div align="center"><strong><span style="font-size:180%;">"<br /></span></strong><strong><span style="font-size:180%;">ค่าของคน<br />อยู่ที่คนของใคร<br />"</span></strong></div><div align="center"><strong></strong></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><span style="font-family:Arial;"><div align="justify"></div><div align="justify"></div><span style="color:#666666;"><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><br /></div><p><span style="color:#000099;"></span></p><p></p><div align="justify"><span style="color:#000099;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#000099;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#000099;">ไปจิ๊กมาจาก มิสลัดดา ตามไท ครูสอนเคมี อยู่ๆ ทำไมมิสถึงได้พูดเรื่องของ "ค่าของคน" ก็ไม่รู้ ในห้องเรียนนี่แหละ เมื่อกันยายนที่ผ่านมา <strong><span style="color:#006600;">แต่มันก็ทำให้เราได้รู้ถึงคำว่า "ค่าของคน" จริงๆ ว่ามันอยู่ที่ "คนของใคร"<br /></span></strong><br /></span></div><div align="justify"><span style="color:#000099;"></span></div><div align="justify"><span style="color:#000099;"></span></div><div align="justify"></div><div align="justify"></span></span><span style="font-family:Arial;"><span style="color:#666666;"></span></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"><span style="color:#666666;">มันนานแล้วล่ะ เพิ่งนึกได้ เลยเอามาแหมะไว้</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27768639-116041869855799472?l=pungphung.blogspot.com' alt='' /></div>PuNgPhUnGhttp://www.blogger.com/profile/05583086191062027639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27768639.post-1151092000871470452006-06-24T02:38:00.000+07:002006-10-12T22:58:10.275+07:00<div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#000099;">วันก่อนนั่งคิดอะไรเพลินๆ เรื่อยเปื่อย ก็นึกไปถึงเมื่อก่อนตอนม.ต้น.. เออเนาะ เวลาแค่สามปีเนี่ย แต่เราก็ทำอะไรไปมากเหมือนกัน</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;color:#000099;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><div align="justify"><span style="font-family:Arial;color:#666666;">เมื่อครั้งที่จบม.หนึ่ง ปีนั้น ห้อง 1/4 มิสมาวิทย์ ไชยกุล ครูประจำชั้น.. ตอนนั้นเราเป็นหัวหน้า.. จบปี มิสเค้าก็ให้ทั้งห้องเขียนอะไรที่อยากบอกส่งไป เสร็จแล้ว มิสเค้าก็เขียนกระดาษมาให้ใบนึง ให้เราไว้เป็นที่ระลึกเตือนใจ เป็นความรู้สึกดีๆ ให้กัน มีข้อความดีๆ มากมายที่ได้เก็บไว้.. แต่มีอันนึง ที่เตะตามากที่สุด</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;color:#666666;"></span></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="center"><div align="justify"></div><span style="font-family:Arial;font-size:180%;color:#990000;"><div align="justify"></div><div align="justify"></div><div align="justify"></div><strong><br />"อย่ารอให้แรง... บันดาลใจ<br /><br><br />แต่จงให้ใจ... บันดาลแรง"</strong></div><div align="center"><strong></strong></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"><div align="justify"></div><div align="justify"></div><span style="color:#666666;"><div align="justify"></div><div align="justify"></div><br /><br />อ่านแล้วมันก็จริงนะ... ถ้าเรามัวแต่รอแรงบันดาลใจ แล้วเมื่อไหร่จะมีงานออกมา</span></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;color:#666666;">แต่ถ้าให้ใจของเรา ไปบันดาลแรง ให้แรงมาบันดาลใจอีกที ก็จะสามารถทำงานต่างๆ ได้..</span></div><div align="center"><span style="font-family:Arial;font-size:130%;color:#006600;">(เริ่มงงๆ ใจไปบันดาลแรง ให้แรงมาบันดาลใจ เออ.. ดีแฮะ)</span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><div align="justify"><span style="font-family:Arial;"></span></div><span style="font-family:Arial;"><div align="justify"></div><span style="color:#666666;"><div align="justify"></div><div align="justify"></div><p></p><p></p><div align="justify"><br />นั่นแหละครับ.. ก็นึกออกเฉยๆ.. มันรู้สึกดีกับวลีนี้ เลยเอามาทิ้งไว้แถวนี้..</span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27768639-115109200087147045?l=pungphung.blogspot.com' alt='' /></div>PuNgPhUnGhttp://www.blogger.com/profile/05583086191062027639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27768639.post-1147118688805656912006-05-09T03:02:00.000+07:002006-10-12T22:58:10.113+07:00<div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#666666;">มนุษย์เรา มักจะคิดอะไรต่อมิอะไรได้เสมอก็แน่ล่ะ ก็มีสมองไว้คิดนี่นา แต่ละคนก็คิดอะไรต่างกันไปอีกไหนจะมีทั้งคิดดี คิดชั่ว คิดผิด คิดถูก มากมาย</span><br /><span style="font-family:arial;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;color:#000099;">แต่สิ่งที่น่าคิดที่สุด</span></span></div><div align="justify"><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;color:#000099;">ก็คือคิดว่าทำไมอะไรอะไรมันถึงได้เป็นอย่างนี้?<br /></span><br /></span><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:arial;"><span style="color:#000099;">มันใช่อย่างที่มันควรจะเป็นแล้วเหรอ?</span><br /></span><br /></span><span style="font-family:arial;"><span style="font-size:130%;">นั่นล่ะ ก็เกิดปริศนาขึ้นอีกมากมาย.. บางคนก็เอามาขบคิดเป็น</span></span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;"><strong><span style="font-size:130%;color:#990000;"><span style="font-size:180%;">"ปริศนาธรรม"</span><br /></span></strong></span><br /><span style="font-family:arial;color:#666666;">ก็ลองดูอย่างเช่น.. ว่าทำไมถึงมีสองหู มีปากเดียว คือพูดให้น้อย ฟังให้มาก.. อันนี้มันก็ง่ายๆ..</span><br /><span style="font-family:arial;color:#666666;"><br />พอดีวันนี้คิดได้</span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#666666;">ทำไมธรรมชาติถึงให้คนเราสายตายาวเมื่อเราแก่ตัวลง???</span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#666666;">นั่นหมายถึงว่า เมื่อเราอายุมากขึ้น เราก็มีครอบครัวต้องดูแล มีคนอื่นที่ต้องเป็นห่วงเป็นใยมากขึ้นนั่นเอง <strong><span style="color:#006600;">ให้เรามองให้กว้าง ดูแลให้ทั่วถึงไงล่ะ</span></strong><br /><br />เอ๊ะ แล้วทำไมคนที่ชอบเล่นเกมส์ หรืออ่านหนังสือเนี่ย ทำไมต้องสายสาสั้นด้วยล่ะ</span></div><div align="justify"><span style="font-family:arial;color:#666666;">ก็เพราะว่าธรรมชาติเตือนว่าถ้าหากเรายังคงจะมัวแต่เพ่งกับอะไรอย่างใดอย่างหนึ่ง เราก็จะไม่ได้สนใจกับสิ่งอื่นที่เกิดขึ้น จะมองอะไรๆ ก็แคบลง <strong><span style="color:#006600;">ถึงต้องไปตัดแว่น จะได้มองอะไรๆ ได้กว้างขวางเหมือนเดิม...</span></strong></span><br /></div></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27768639-114711868880565691?l=pungphung.blogspot.com' alt='' /></div>PuNgPhUnGhttp://www.blogger.com/profile/05583086191062027639noreply@blogger.com8